Verelle (Veerle Luiting)

If Paris was a woman, than this one would be the Sacre Coeur.. Looking over the city from the top of Montmartre..

Kimsooja beheerst de kunst van het waarnemen. Zij inspireerde mij ontzettend met haar passieve blik op wereldwijde taferelen. Ze kijkt, ziet, neemt waar, filmt en herschept haar eigen bijzondere wereld. Kimsooja, I love your world…

Kimsooja’s crystal palaceProject

Lijkt het voor sommigen te gelden. Lieve mensen, ik ben mijn leven drastisch aan het omgooien. Elke minuut activiteit, nieuwe beelden, bezig zijn. Mail checken, Facebook checken, Twitter checken, krant checken, tijdschriftje checken, nieuwe collecties checken. Nieuw nieuw nieuw, snel snel snel. Heb vooral geen medelijden, dit doet een mens zichzelf aan. Inspiratie genoeg om zelf te scheppen, maar te ‘druk’ met het ‘checken’ van andermans werk of boodschap. Dus.

Facebook eruit, plusminus 5000 e-mailconversaties verwijderd, kamer opgeruimd, magazines weggegooid. Tijd om naar m’n ‘ik’ te gaan, waar als het goed is een opgebouwde vulkaan van creativiteit op springen staat en aan het werk wil.

Amen.

Even in het Nederlands vandaag. M’n Engels is bij verre nog niet ‘what it should be’, en over de dame in questie, Laurence Aëgerter, wil ik echt even een lovend verhaal vertellen met woorden die voor nu zo lekker klinken en waar ik niet eerst Elanlanguages of vertalen.nu voor hoef te raadplegen. Laurence hield een lezing over Georges Perec. Fransman, maar kind van joods Poolse ouders, auteur, kunstenaar en socioloog. Kon niet anders dan boeiend worden. Alleen al zijn portret spreekt, en was de juiste openingstreffer;

Deze ‘literaire linkse hippie’ die met zijn vormdwang zichzelf telkens weer wist te herscheppen. De man die niet in romantische termen als ‘inspiratie’, ‘chemie’ of ‘oorspronkelijk’ gelooft. Zijn vormdwang uitte zich in enkele factoren;

- Perec verhief het alledaagse tot ware kunst. Een voorbeeld; hij maakte een werk van 30 pagina’s, van puur en alleen zijn bureauspullen.

- Perec schroomt niet om auto-biografisch te werk te gaan. ‘La boutique obscure’ was een opsomming van 124 persoonlijke dromen, zonder enige vorm van commentaar daarbij. Evenals ‘Je me souviens’ waarin hij 184 herinneringen vereeuwigde.

- Het parallel lopen van verhalen. Perec heeft een dramatisch gat in zijn geschiedenis. Zijn ouders zijn vermoord tijdens de holocaust en kleine Georges groeide op in een katholieke kostschool met vals ID. Zijn werk is een spel tussen fictie en werkelijkheid, hij heeft nauwelijks herinneringen van zijn eigen vroege achtergrond. Toch bouwt hij met lucht, licht en humor om het onvermijdelijke ‘gat’ heen.

Hij was ontzettend productief. In zeventien jaar tijd creëerde hij zijn gehele oeuvre. Laurence spreekt verder over haar grote inspirator, die volgens haar een ‘zachte naald in je rug is, dat duwtje dat je aan het werk zet’.

‘Het leven – een gebruiksaanwijzing’. Een encyclopedie zonder kern. Later bleken alle systemen in het boek te zijn gebaseerd op schaakbordsystemen. Perec wist een mysterie te zijn. Met dit boekwerk beschreef hij de families in een appartementencomplex die de nodige banden met elkaar hebben. Of juist helemaal niet. Elk verhaaltje, elke familie, voldoet aan zo’n 24 kriteria. Een waar ‘grid’ in zijn verhalen. Bijv: in elk verhaaltje diende een persoon, een tijdstip, een lichaamspositie, iets eetbaars en een kleur voor te komen. Plus een ‘manco’ (een van de grids juist niet toepassen). De regels van het leven beschrijven, op afstand, alsof hij er zelf even uit is gestapt. In samenwerking met veel codes (de sterfdatum van zijn moeder) en verwijzingen. Dan Brown is er niets bij.

Het schaaksysteem waarin de families uit ‘La Vie -mode d’emploi’ (‘Het leven -een gebruiksaanwijzing’)

Bedankt, Laurence, voor de lezing die mij uiterst heeft geboeid!

Yearbookyourself.com // also available in an app! But watch out, it’s too addictive! haha

Actually, i’m from 1992, so seeing yourself the way you’re mother looked in her college pics is so funny! Well, which one is the best?

Prints I made @ Royal academy of art

And some typographic experiments!

Lovely childhood pics of Dutch catwalk queen Mariana Verkerk…

*those legs!!!!!!

I was kind of curious about Mariana’s fashion history. Looking through her pics, I see why this beautiful woman is still IN FASHION. She might look a little sharply and strictly on TV (Benelux Next Top Model), but there’s nothing wrong with that, in my opinion. She knows about hard work. Working at the top. Ones I saw her walking in Amsterdam on HIGH heels -seriously HIGH heels- and wondered how she could walk on those shaky street stones without falling. Respect!

Armani prive ss/2011

My best friend told me lately that I have a classic face. Maybe it has something to do with my style, I mean, walking around in a black high closed Jackie O. kind of dress, black high heels and hair in a roll, looking ‘classic’ isn’t that hard… Anyway. True, I have a ‘classic’ style. And ‘classic’ (call it a little conservative) ideas of life. With, sometimes, some outliers in other directions. This Gucci ss/2011 collection isn’t typical classic, but hey, it’s black and it’s sexy! Need I say more?

Gucci ss/2011

Don’t we?

Gianfranco Ferré – Milan

Love the clean and fresh streamlined, woman-friendly collection…

Searchig on Style.com for the new collections I was shocked by the undue, excessive but mostly -in my opinion- distasteful collections from the graduated ones from Central Saint Martins (London). Looking at each of the 204 catwalk look pictures, no look really hit me. Made me want to take a closer look. Gave me the kick that I expected I would have by seeing the work of the new designers. The designs were all very arty – of course – and probably I shouldn’t expect wearable clothes that actually adorn. Clothes should adorn people, right? Why would we wear clothes if they do not even flatter us? Take a look for yourself:

Seriously, I didn’t even understand the model choices. Could someone, some real fashion guru, that totally gets this, tell me why this would be our fashion future? Or should I read the students stories first, and try to puzzle their thoughts, before I even can appreciate their work?